قصه کاهو کالای فیزیکی

توضیحات:

معرفی کتاب قصه کاهو
کتاب قصه کاهو نوشته هاروکی موراکامی، داستان تصویرگری جوان است که یک قرار آشنایی نامتعارف، آرامش زندگی‌اش را به هم می‌زند. کاهو پیش‌تر ظاهرش را مسئله‌ی مهمی نمی‌دانست، اما حرف‌های آزاردهنده‌ی مردی غریبه، رابطه‌ی او را با چهره و تصورش از خودش تغییر می‌دهد. ماجرا میان زندگی روزمره، خلق کتاب‌های تصویری و دیدارهایی پیش می‌رود که مرز خواب و بیداری را مبهم می‌کنند. سعید سیمرغ این کتاب را ترجمه کرده و نشر گویا آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قصه کاهو
کتاب قصه کاهو اثر هاروکی موراکامی، تجربه‌ی زنی جوان را در مواجهه با قضاوت دیگران و احساس ناامنی دنبال می‌کند. کاهو تصویرگر کتاب‌های کودک است و زندگی مستقلی دارد. او نه خودش را زیبا می‌داند و نه زشت؛ ظاهر برایش موضوعی تعیین‌کننده نبوده است. همین بی‌اعتنایی اولیه، زمینه‌ی مهمی برای شناخت شخصیت او فراهم می‌کند. مسئله فقط رنجیدن از یک توهین نیست، بلکه ورود معیاری بیرونی به زندگی کسی است که پیش‌تر نیازی به سنجیدن خودش با چنین معیاری نداشته است. موراکامی روایت را به دریافت‌های کاهو نزدیک نگه می‌دارد. مکث‌ها، پرسش‌های درونی و واکنش‌های بدنی او، فاصله‌ی میان شنیدن یک جمله و فهمیدن اثر واقعی آن جمله را نشان می‌دهند. گفت‌وگوها نیز همیشه وسیله‌ای برای شناخت متقابل نیستند؛ گاهی یکی از طرفین می‌کوشد دیگری را به موضوع بررسی تبدیل کند. ظاهر آراسته، رفتار حساب‌شده و لحن آرام مرد غریبه، در تضاد با خشونت حرف‌های او قرار می‌گیرد. این تضاد، فضای ناآرام داستان را می‌سازد و تشخیص خطر را از تشخیص بی‌ادبی پیچیده‌تر می‌کند.
کتاب قصه کاهو فضای شهری و جزئیات معمول زندگی را در کنار رخدادهای ناممکن قرار می‌دهد. کارگاه نقاشی، مسیر قطار، جست‌وجوی خانه و خریدهای محله، زمینه‌ی حضور موجودی سخنگو می‌شوند که قواعد متفاوتی برای درک جهان دارد. روایت برای هر اتفاق عجیب توضیح قطعی نمی‌دهد و تردید کاهو را نیز کنار نمی‌گذارد. تصویرهای جانوری، از عنکبوت تا مورچه‌خوار، فقط برای ساختن منظره‌های غریب نیستند؛ این تصویرها پرسش‌هایی درباره‌ی شکار، آسیب‌پذیری و پناه‌گرفتن پیش می‌کشند. طنز گفت‌وگوهای خانوادگی نیز در کنار اضطراب حضور دارد و اجازه نمی‌دهد حال‌وهوای داستان یکسره تیره بماند. شغل شخصیت اصلی در این میان اهمیت ویژه‌ای دارد: کاهو تجربه‌ها و تصویرهای ذهنی‌اش را به طرح و قصه تبدیل می‌کند. داستان‌های تصویری او، امکان دیگری برای بیان احساساتی فراهم می‌کنند که در گفت‌وگوهای عادی به‌راحتی بیان نمی‌شوند. مسئله‌ی شناخت خود، به‌این‌ترتیب هم در زندگی شخصیت جریان دارد و هم در اثری که خلق می‌کند. خواننده در این رفت‌وبرگشت با رابطه‌ی میان تخیل، ترس و نیاز به امنیت روبه‌رو می‌شود.

خلاصه داستان قصه کاهو
هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کاهو پس از جدایی ناخوشایندی، به پیشنهاد ویراستارش ماچیدا به یک قرار آشنایی می‌رود. مرد مقابل، ساهارا، در پایان شامی ظاهراً خوشایند، بی‌مقدمه چهره‌ی او را تحقیر می‌کند. کاهو به‌جای ترک فوری میز، از سر حیرت و کنجکاوی می‌ماند؛ او می‌خواهد بداند این رفتار چه معنایی دارد. درخواست دیداری دیگر، او را میان احتیاط و میل به فهمیدن مردد می‌کند. ماجرا به همان ملاقات محدود نمی‌ماند و پرسش‌هایی را وارد خلوت و کار او می‌کند که پیش‌تر چندان ذهنش را مشغول نکرده بودند. در ادامه‌ی قصه کاهو، مورچه‌خواری در موقعیت‌هایی میان رؤیا و بیداری ظاهر می‌شود و از او می‌خواهد محل زندگی‌اش را تغییر دهد. کاهو باید نسبت خود را با این پیام نامعمول و احساس خطری که همراهش آمده است، پیدا کند.

چرا باید کتاب قصه کاهو را بخوانیم؟
دلایل خواندن کتاب قصه کاهو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

داستان اثر تحقیر را فراتر از لحظه‌ی شنیدن یک جمله نشان می‌دهد.
شخصیت تصویرگر، پیوند میان تجربه‌های شخصی و آفرینش هنری را ملموس می‌کند.
حضور جانوران سخنگو، پرسش درباره‌ی امنیت و اعتماد را از فضای روابط انسانی فراتر می‌برد.
تردید میان خواب و بیداری، امکان برداشت‌های متفاوت از رخدادها را حفظ می‌کند.
خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟
کتاب قصه کاهو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

علاقه‌مندان به داستان‌های خیال‌انگیز در محیط‌های شهری.
خوانندگانی که به موضوع خودشناسی و تأثیر قضاوت دیگران علاقه دارند.
مخاطبانی که از داستان‌های آمیخته با معما و اضطراب لذت می‌برند.
علاقه‌مندان به پیوند هنر، رؤیا و تجربه‌ی زیسته‌ی شخصیت‌ها.
بخشی از کتاب قصه کاهو
«مرد گفت: «تا حالا با زن‌های جورواجوری قرارهای این‌طوری داشتم، ولی راستش رو بخوای، اولین باره با کسی روبه‌رو می‌شم که این‌قدر زشته.»
این حرف موقعی گفته شد که دسر را خورده و منتظر بودند قهوه از راه برسد.
سه چهار ثانیه طول کشید تا کاهُو آن جمله را دریابد. چون مرد خیلی بی‌مقدمه این حرف را زده بود، کاهو نتوانسته بود در جا مقصودش را درک کند. در ضمن، مرد آن حرف رک و یک‌جورهایی ناراحت‌کننده را حتی با یک لبخند روی لبش گفته بود؛ یک لبخند ملایم که به‌نوعی می‌شد گفت دوستانه است، هرچند هیچ اثری از خوش‌مشربی در آن حس نمی‌شد. بله، کاملاً معلوم بود که این مرد شوخی نمی‌کرد؛ او از ته دلش این‌طور فکر می‌کرد.
اولین راه‌حلی که در آن موقعیت به ذهن کاهو رسید، این بود که دستمال‌سفره‌ای را که روی زانوهایش بود بردارد و روی میز بگذارد، کیفش را از روی صندلی کناری بردارد، بدون هیچ حرفی بلند شود و مستقیم از رستوران بیرون برود. احتمالاً عاقلانه‌ترین کار همین بود.
ولی کاهو در آن لحظه به دلیل نامعلومی نتوانست این کار را انجام بدهد. بعداً که فکر کرد، فهمید دلیل این‌که نتوانسته بود این کار را بکند، یکی حیرت محض بود و دیگری کنجکاوی. البته که عصبانی شده بود؛ مگر امکان داشت نشود؟ ولی فراتر از خشم دلش می‌خواست بداند: «این مرد واقعاً چی می‌خواد به من بگه؟ یعنی من واقعاً تا این حد زشتم؟ آیا این ماجرا ادامه‌ای هم داره؟»»(منبع طاقچه)